“We verbouwden, regelden vergunningen en haalden de benodigde diploma’s. Bas had al een achtergrond in catering en het restaurantwezen, terwijl ik juist meer ervaring had met de zorgkant en nog nooit iets in de horeca had gedaan. En ondernemen was voor ons allebei nieuw, dus het was wel even wennen. Maar het was precies de uitdaging die we nodig hadden.
Inmiddels zijn we tien jaar verder en is Brownies&downieS een begrip in Gouda: als lunchroom, maar ook als dagbestedingsplek. Onze ‘samenwerkers’ zijn jongeren met een arbeidsbeperking die altijd aangepast werk en hulp nodig zullen hebben. Maar dat betekent niet dat ze niet kunnen werken, integendeel. Ze zijn enorm gemotiveerd en kunnen veel, al is hun takenpakket misschien anders dan dat van een ‘gewone’ kracht. Werken is voor hen een manier om te leren, te groeien, en om nuttig en nodig te zijn. Daarom luisteren we goed naar de wensen en dromen van elke nieuwe samenwerker, en bekijken we wat er wél mogelijk is. Zo mag onze DJ-in-spe bij feestjes achter de knoppen staan, zorgt een vlogger-to-be voor onze socials, en leidden we een keukenhulp op tot erkend assistent-kok.
Brownies&downieS was als dagbesteding zo populair dat onze wachtlijst groeide. Nog een restaurant openen ging ons te ver, maar een cadeauwinkel met koffiehoek…? Dat werd Jantje zag eens Pruimen hangen, later uitgebreid met onze B&B Het Hofje van Sint Jan. Twee jaar geleden kwam daar Eat Meet Learn bij, ons horecapunt op het schoolplein van Driestar Gouda. Alles bij elkaar hebben we een enthousiast team van 57 samenwerkers, ondersteund door 22 begeleiders, weekendkrachten en mbo- en hbo-stagiairs Sociaal Werk.
We vestigden onze bedrijven bewust in het centrum – lekker zichtbaar, net als onze jongens en meiden. Want je ziet onze samenwerkers overal: in de winkel en de keuken, achter de kassa en de bar. Je ziet ze in de stad met de bolderkar als ze de bestellingen van De Nieuwe Brouwerij bezorgen bij de horecabedrijven in het centrum. Ze bakken de brownies voor het ijs van David’s Gelato, verkopen kaartjes voor het Filmhuis en stellen kerstpakketten samen. Ze staan midden in het leven en doen méé. Dat is zo heerlijk om te zien.
En als we terugkijken, moeten we toegeven dat mensen destijds wel gelijk hadden: we namen een enorm risico. Maar wij dachten niet aan doemscenarios, wij dachten in mogelijkheden, en dat doen we nog steeds. Moet je zien waar ons dat gebracht heeft!”
