In 2018, twee jaar na mijn aankomst in Nederland, kwam ik voor het eerst bij De Walvis. Omdat ik Nederlands wilde oefenen en graag kookte, begon ik als vrijwilliger in het keukenteam van Dushi – Marian Eisden. Van haar leerde ik koken én beter Nederlands spreken. Sinds Dushi’s overlijden ben ik op maandag de chef van het keukenteam, waar ook mijn man in zit.
“Vroeger was koken iets dat je nu eenmaal deed. In Syrië groeide ik op in een groot gezin, en ik stond al jong naast mijn moeder in de keuken. Wat ik over koken wist, leerde ik van haar, en later van mijn schoonmoeder. Pas hier in Nederland realiseerde ik me dat koken ook méér kon zijn: een hobby, zelfs een beroep.
“Als we koken staat er vaak muziek aan, en dansen we door de keuken.”
Samen koken we een lekkere verse maaltijd voor zestig tot tachtig gasten. De gerechten komen uit alle windstreken: spaghetti, kofte, nasi, en er is altijd genoeg voor iedereen. Als de oogst goed is gebruik ik groenten – pompoenen, courgettes, bonen – uit onze eigen moestuin, die zijn zoveel lekkerder van smaak! Maar de kwaliteit van de ingrediënten is minstens zo belangrijk als gezelligheid: als we koken staat er vaak muziek aan, en dansen we door de keuken.
Zo werd koken van huishoudelijke taak een echte liefhebberij, en zelfs een beroep: met mijn praktijkverklaring op zak werk ik nu ook als kok bij BarBier. Ik geniet van mijn baan, maar koken voor de wijkeetclub is anders: wat ik hier maak, serveer ik met een grote dosis liefde. Ik hou van alle mensen, maar in de ouderen die hier komen, herken ik mijn ouders. Dat maakt dat ik goed voor ze wil zorgen, ze wil verwennen. Daar gaat het om: mensen gelukkig maken, en ze lekker laten eten.”
Help je mee?
Wil jij je ook inzetten voor Ontmoetingscentrum de Walvis? Check de site van De Walvis of kijk op Goudvoorelkaar wat je nog meer voor de stad kunt betekenen.